Duński system to strategia zarządzania stawkami, w której po każdym przegranym zakładzie stopniowo zwiększane są jednocześnie dwa parametry: wysokość kolejnej stawki oraz kurs wybranego zdarzenia. Proces ten trwa aż do wygranej. Następnie gracz wraca do wartości początkowych i rozpoczyna nowy cykl.
İçindekiler
Jak działa duński system zakładów?
Jeden ze sposobów stosowania tej strategii wygląda następująco:
- pierwszy cykl rozpoczyna się od zakładu na zdarzenie z kursem około 1,50;
- po każdej przegranej docelowy kurs zwiększa się o 0,50;
- bankroll należy zaplanować z wyprzedzeniem, uwzględniając możliwość dłuższej serii przegranych zakładów;
- początkowa stawka nie powinna przekraczać 5% całego bankrolla;
- kwota każdego kolejnego zakładu zwiększa się o jedną wcześniej ustaloną jednostkę;
- po wygranej cykl się kończy — gracz wraca do początkowej stawki i kursu.
Warto pamiętać, że jest to jedynie sposób zarządzania wysokością stawek, a nie metoda gwarantująca zysk. Nawet odpowiednio zaplanowany bankroll nie eliminuje ryzyka wystąpienia długiej serii przegranych.
Jakie rynki wykorzystuje się w duńskiej strategii?
Na początkowych etapach cyklu znalezienie zakładu ze stosunkowo niskim kursem jest zazwyczaj łatwiejsze. W miarę przechodzenia do kolejnych etapów systemu zadanie staje się jednak coraz trudniejsze, ponieważ wymagany jest coraz wyższy kurs.
Na późniejszych etapach niektórzy gracze wybierają rynki oferujące możliwość zwrotu stawki, na przykład określone warianty handicapu azjatyckiego lub zakładów na sumę goli czy punktów. Zwrot może uchronić przed przegraną konkretnego zakładu, ale nie eliminuje ogólnego ryzyka związanego ze strategią.
Innym sposobem na uzyskanie wysokiego łącznego kursu jest kupon AKO obejmujący kilka zdarzeń. Przykładowo zamiast szukać pojedynczego zdarzenia z kursem około 4,00, można połączyć kilka typów z niższymi kursami w jednym kuponie.
Nie oznacza to jednak, że zakład AKO jest bezpieczniejszym rozwiązaniem. Aby kupon okazał się wygrany, wszystkie uwzględnione w nim zdarzenia muszą zakończyć się zgodnie z przewidywaniami. Każdy kolejny dodany typ stanowi więc dodatkowy warunek, który musi zostać spełniony.
Czym duńska strategia różni się od systemu Martingale?
Główną cechą systemu Martingale jest szybkie zwiększanie wysokości stawki. Po każdym przegranym zakładzie kwota kolejnego zakładu jest podwajana, natomiast kurs pozostaje bez zmian.
Rozważmy przykładową sytuację. Załóżmy, że bankroll wynosi 20 000 PLN, a początkowa stawka to 1 000 PLN.
|
Kurs |
Stawka |
Wynik |
Bankroll |
|
2,00 |
1 000 PLN |
Przegrana |
19 000 PLN |
|
2,00 |
2 000 PLN |
Przegrana |
17 000 PLN |
|
2,00 |
4 000 PLN |
Przegrana |
13 000 PLN |
|
2,00 |
8 000 PLN |
Przegrana |
5 000 PLN |
|
2,00 |
5 000 PLN |
Wygrana |
10 000 PLN |
Po czterech przegranych z rzędu z początkowych 20 000 PLN pozostaje jedynie 5 000 PLN. Dalsze stosowanie klasycznego schematu nie jest już możliwe, ponieważ kolejne podwojenie wymagałoby postawienia 16 000 PLN.
Jeśli gracz postawi pozostałe 5 000 PLN po kursie 2,00 i wygra, jego bankroll wzrośnie jedynie do 10 000 PLN, czyli do połowy początkowej kwoty.
Duński system a Martingale: zalety i wady
Główną przewagą duńskiej strategii nad systemem Martingale jest bardziej stopniowe zwiększanie wysokości stawek. W przypadku kilku przegranych z rzędu bankroll nie zmniejsza się tak szybko, jak przy każdorazowym podwajaniu stawki.
Martingale ma jednak inny istotny problem: wykładniczy wzrost stawek sprawia, że gracz może szybko wyczerpać dostępny bankroll lub osiągnąć limity zakładów ustalone przez bukmachera.
W duńskim systemie wysokość stawek rośnie wolniej, ale jednocześnie zwiększa się wymagany kurs. Im wyższy kurs, tym niższe jest implikowane przez rynek prawdopodobieństwo danego wyniku. Z tego powodu długa seria przegranych również może doprowadzić do znacznego uszczuplenia lub całkowitej utraty bankrolla przeznaczonego na grę.
Zalety duńskiej strategii
- bardziej stopniowe zwiększanie wysokości stawek w porównaniu z systemem Martingale;
- wolniejsze zmniejszanie bankrolla na początkowych etapach serii przegranych;
- możliwość wcześniejszego określenia parametrów każdego kolejnego etapu;
- wygrana na jednym z kolejnych etapów może, w określonych warunkach, zrekompensować wcześniejsze straty.
Wady duńskiej strategii
- na każdym kolejnym etapie konieczne jest wyszukiwanie zakładów z coraz wyższymi kursami;
- wyższy kurs zazwyczaj oznacza niższe implikowane prawdopodobieństwo wygranej;
- długa seria przegranych może doprowadzić do znacznego uszczuplenia bankrolla;
- strategia nie zapewnia matematycznej przewagi nad marżą bukmachera;
- konieczność znalezienia zakładu z określonym kursem może skłaniać do wyboru zdarzenia wyłącznie po to, aby pasowało do założeń systemu, a nie ze względu na jego rzeczywistą wartość.


